In de vroege ochtend van dinsdag 2 november is Herman van Duuren, alias d’n Zènger van ons heengegaan. Vanaf 1994 is Herman een zeer gewaardeerd lid van ’t Bombakkes geweest.

Met zijn mooie stem en rustige wijze van communiceren was Herman niet alleen een persoon, maar meer nog een omgeving waarin je tot rust kon komen. Samen met Gerdy heeft hij menigeen door moeilijke tijden heen geloodst met hun ondersteuning. Eens te meer bleek dat uit de vele warme getuigenissen van medeleven toen in 2005 bleek dat Herman aan een ernstig vorm van kanker leed. Met een enorme vechtlust, en niet op de laatste plaats daarin steeds weer gestimuleerd door zijn vrouw Gerdy heeft Herman toch nog 5 jaren mee mogen maken. Jaren waarin hij zijn kinderen heeft zien trouwen en kleinkinderen geboren worden. Jaren waarin hij heeft moeten vechten, maar ook ervaren heeft dat je nooit alleen staat.

Was Herman dan zo’n bijzondere mens, had hij zo’n bijzondere talenten? Zeker niet. Herman was een man van vlees en bloed, met zijn goede én zijn mindere goede kanten. Wat hem wel bijzonder maakte was de manier waarop Herman in het leven stond en deze wijze van leven niet naliet met anderen te delen.

Naast zijn rol als lid, vader en later opa van het gezin van Duuren stond Herman klaar voor de gemeenschap met zijn zang en zijn activiteiten binnen de carnaval. Meer nog stond hij klaar voor de gehandicapte medemens gedurende de vele jaren, dat hij binnen de zorg gewerkt heeft.

Herman was niet iemand die op de voorgrond trad. Laat mij maar op de achtergrond mee werken dan kan iemand anders in de spotlights staan.

Des te mooier was zijn laatste optreden bij Bombakkes tijdens de receptie van Prins Alfred in februari 2010.

In de laatste weken, toen duidelijk werd dat het gevecht verloren was, hebben velen de gelegenheid genomen om afscheid van Herman te nemen. Telkens weer was het uitgerekend Herman die het bezoek de troost bood door de wijze waarop hij met zijn eigen situatie in het reine was gekomen en zijn aanstaande dood een plaats in het leven had gegeven.

We zullen Herman missen. Meer nog zullen zijn vrouw Gerdy, kinderen en kleinkinderen Herman missen. Allen houden we Herman in gedachten met zijn levensmotto: Het leven was én is de moeite waard.

Bestuur en leden carnavalsvereniging ‘t Bombakkes

Hiero.nder nog en fillemke ovver Herman.

Dim lights Download